@Laszlo_Treposz@101010.pl Przede wszystkim o homogeniczności (lub jej braku) można mówić od ok. połowy XIX wieku, gdy zaczęła się utrwalać koncepcja "narodu". Wcześniej były jakieś przebłyski, ale bardzo słabe lub niejednolite. Najsilniej chyba to mieli Niemcy, którzy już od Średniowiecza podejrzewali, że są jednym narodem, co nie znaczyło, że uważali, że powinni mieszkać w jednym państwie (czyli odwrotnie niż dziś się uważa). W XIX wieku dopiero zaczęły się ruchy narodotwórcze wg współczesnego rozumienia. Nagle pojawili się np. Litwini, Łotysze, Estończycy... Wcześniej mieli to gdzieś. Ale że władze zaczęły stosować właśnie ten schemat, by ludzi dzielić, to ludzie, choćby w samoobronie, zaczęli ten schemat stosować. No i dziś mamy, co mamy. W XIX wieku Julian Tuwim, czy Brzechwa, byliby Polakami, bo się za takich uważali, byli mistrzami słowa polskiego, a środowiskiem, z którego wyszli, pogardzali właśnie za niechęć do współpracy i asymilacji. Ale na początku XXw to już nie dało się zapomnieć, skąd wyrośli...