@murawski@mastodon.com.pl Osobiście w swojej zajawce fotografią analogową nie szukam ucieczki od wszystkiego, nie chodzi też o nostalgię do dawnych czasów (nawet wtórną), szukałem namacalności. Wszystko, absolutnie wszystko jest zapisem zer i jedynek. Wszystko jest cyfrowe. Chwytając za aparat analogowy czuję, że faktycznie biorę bardziej udział w procesie. Jest często to dużo wolniejsze, bardziej świadome, dające czas pomyśleć. Potem patrzysz na zapisany na filmie obraz i czujesz, że jest to fizyczne, namacalne, inne. Nie nostalgiczne, nie lepsze, inne. Oczywiście można temu przypisywać jakieś nadzwyczajne wartości, mówić o wyższości rozrywek analogowych, o ucieczce od cyfrowego świata, jednak często jest to tylko (i aż) hobby. Ale jeżeli ktoś czuje się lepiej, bo uruchamia to w nim jakąś wtórną nostalgię, daje poczucie jakiejś wyższej świadomości, wyrwania się z Matriksa, to nie ma sensu odbierać mu tego. Świetny wpis tak btw 👌